Η Ελίνα Ιωάννου παρουσιάζει μια σειρά από δώδεκα μεγάλων διαστάσεων σχέδια με μολύβι. Οι ασπρόμαυρες συνθέσεις της αναπαριστούν εσωτερικούς χώρους και εσωκλείουν στην επιφάνειά τους την υπόσχεση μιας ιστορίας.
Πρόκειται για μια αφήγηση, η οποία υποβόσκει στο φόντο αυτού του χωρικού κολάζ, και εξελίσσεται, όπως αφήνεται να εννοηθεί αλλά ποτέ δεν δηλώνεται, στα δωμάτια ενός σπιτιού –στην τραπεζαρία, στο μπάνιο, στη σκάλα, στο σαλόνι- με πρωταγωνιστές καθημερινά αντικείμενα.
Ο αριθμός τριάντα εννέα και δυο είναι το σύνολο των τετραγωνικών μέτρων αυτής της «άχρονης συνύπαρξης» αντικειμένων, χώρου και στιγμών, η οποία συγκροτεί τελικά, όπως σημειώνει η εικαστικός, μια αφηρημένη πραγματικότητα.
Αντικείμενα, ηλεκτρικές συσκευές, έπιπλα, οικιακά σκεύη, όπως και ανθρώπινες φιγούρες συγκεντρώνονται σ’ αυτό τον απόκοσμο εσωτερικό χώρο.
Η εικαστικός τον προσεγγίζει κοιτάζοντας τον από ψηλά, καταγράφοντας τα στοιχεία του με ανατριχιαστική ακρίβεια, σε πραγματικό μέγεθος, χωρίς σκιές, χωρίς χρώμα και χωρίς προοπτική. Φόντο και πρώτο πλάνο γίνονται ένα.
Το φωτορεαλιστικό αποτέλεσμα δεν φέρει τίποτα από τον αυθορμητισμό που συνήθως χαρακτηρίζει το σχέδιο ως εικαστικό μέσο. Αντιθέτως, η εικαστικός μοιάζει να ελέγχει πλήρως τη διαδικασία.
Τι απομένει όμως από αυτό το μελαγχολικό οικιστικό τοπίο, ρωτά η καλλιτέχνις για να απαντήσει: «Απομένει η προσπάθεια δημιουργίας μιας πραγματικότητας πέραν απ’ την πραγματικότητα.
Ενός τοπίου, το οποίο επιτρέπει τη σύζευξη πολλών πραγματικοτήτων σε μία. Κάθε συναίσθημα διαγράφεται έτσι όπως οι χώροι διαπνέονται από μια ανοίκεια ατμόσφαιρα.
Η εμφανής απουσία οποιασδήποτε ιεραρχίας, η λεία υφή της φωτορεαλιστικής προσέγγισης, όπως επίσης και η γκρίζα και ομογενοποιημένη ποιότητα του μολυβιού, δεσπόζουν στην εικόνα, η οποία χαρακτηρίζεται από μια έντονη αίσθηση απουσίας, αποτέλεσμα υπαρξιακών και κοινωνικών στοχασμών».
Τo tipaizei.com έχει θέμα την καταγραφή των πολιτιστικών δρώμενων του νησιού, με στόχο την ενημέρωση του πολίτη και την προώθηση καλλιτεχνικών ή άλλων εκδηλώσεων.